Ibiza, maar dan anders. Héél anders.

Wat een verrassing! We huurden een motor – Patrick voorop, ik voor het eerst braaf achterop (en dat terwijl ik altijd roep: “ik rijd zelf of ik rijd niet!”). Maar goed, liefde is compromissen sluiten… en stiekem vond ik het heerlijk.

In plaats van de gebruikelijke hotspots gingen we linksaf vanuit Ibiza-stad, op weg naar Santa Eulària. Eerste stop: Las Dalias. Zo’n hippiemarktstadje, je kent het wel – of nou ja, het sliep nog. Winkeltjes dicht. Dus: koffie en – jawel – een bordje parmaham met burrata. Want sommige dingen laat je niet aan het toeval over.

Daarna het binnenland in. En wow! Wat een groen, wat een rust, wat een uitzicht! Kleine dorpen, slingerweggetjes en Patrick als een kind zo blij op zijn motor door de bergen. Ibiza, je overtreft jezelf.

Eindstation: Cala Comte. Gratis parkeren (ik herhaal: gratis!), rustige sfeer, veel locals, en dan dat uitzicht… Ik dacht even dat we per ongeluk in de Caribbean waren beland. Verfrissende duik erin en weer door.

Volgende stop: Cala d’Hort. Wéér zo’n relaxte plek. Gezellige beachclubs, geen VIP-poseerpubliek. Gewoon voeten in het zand, drankje in de hand en camera in de aanslag. Zó fijn.

Op de terugweg toch nog even langs het glittergedeelte. Even gluren bij Ushuaïa. We overwogen een paar uurtjes feest, maar €110,- entree en €15,- per biertje? Nee dank je. De rij voor de deur dacht daar duidelijk anders over. Ach ja, vroeger misschien wel – nu liever een goede strandtent met zonsondergang en normale wijnprijzen.

Motor teruggebracht. Terug de boot op. Hoofden vol zon en onverwachte indrukken.

Eindoordeel? Het andere Ibiza is een schot in de roos. Minder glitter, meer karakter. En wat een natuur! We komen terug. Mét helm. Zonder poespas.