Reisverslag Oman – Een avontuur vol warmte, natuur en onverwachte ontmoetingen
Oman, we zijn er!
De start was allesbehalve soepel: bijna moesten we annuleren omdat de waarnemer op Patricks werk een ongeluk had, en pas op de ochtend van vertrek kregen we groen licht. Het visum zorgde vervolgens voor nieuwe stress. Patrick kreeg het zijne snel, maar dat van mij bleef uit. Dankzij onze geweldige Omani agent Monika vertrokken we toch naar Schiphol – in de hoop dat het goed zou komen.
En dat kwam het: nét toen we uit het vliegtuig stapten, kreeg ik het bericht dat mijn visum was goedgekeurd. Wat een opluchting!
De reis met Etihad was heerlijk comfortabel en in Muscat werden we warm ontvangen door Felix en het team van Al Falaj Hotel. Na een dutje, een plons in het zwembad en een etentje bij Tokyo Taro gebeurde er iets magisch: een Omani familie naast ons betaalde spontaan onze volledige rekening. Zomaar. Uit pure vriendelijkheid. Het ontroerde ons enorm – zo’n gebaar vergeet je nooit meer.
Wadi’s, woestijn en kamelenknuffels
Vanaf dag één rolde ons avontuur zich uit. We sliepen bij het water in de wadi’s, zwommen, klauterden, en ontdekten verborgen paradijsjes dankzij lokale gidsen. Wadi Bani Khalid was een droomplek, zo mooi dat we er meteen twee nachten bleven. In Wadi Hawar gingen we “survivallen”: door water, over rotsen en van kliffen springen – twee uur pure fun.
Daarna trokken we de Wahiba Sands in. Bij het authentieke Bedoeïenenkamp van Saeed werden we opnieuw hartelijk ontvangen. We gingen dune bashen, ontmoetten wilde kamelen en gingen ’s avonds zelfs op schorpioenenjacht. Slapen onder de sterren leek romantisch, tot de kamelen bleken te snurken – dus toch maar de tent in.
Kamelen, kamelen… en nóg meer kamelen
In de Wahiba Sands leerden we zelfs hoe je wilde kamelen kunt knuffelen. Later kwamen ze nieuwsgierig bij de auto kijken, en op de ferry naar het vasteland zagen we hoe kamelen “gewoon” meevaren. Ik ben serieus fan geworden: wat een lieve, zachtaardige dieren.
Sugar Dunes – witte poedersuikerpracht
De Sugar Dunes bij Al Khaluf waren ronduit magisch: witte zandduinen die niet heet worden, stille stranden en een plek waar je de tijd vergeet. We kampeerden tussen de duinen, maakten een kampvuurtje en genoten van de sterrenhemel. Pure rust. Pure schoonheid.
Bar al Hikman & Whales Head Beach
Daarna reden we door 60 kilometer complete leegte – geen mens, geen dier, alleen horizon – richting Bar al Hikman en Whales Head Beach. Sommigen noemen het de Malediven van Oman; of dat zo is, laten we aan jullie. Mooi was het in ieder geval, zeker met de ontmoetingen in het kamp waar we bijzondere levensverhalen hoorden. Die van Aanooshaa, die niet veilig in Iran kan leven, raakte ons diep.
Toen ik me een dagje niet lekker voelde, stond Saeed klaar met kruiden, rook en een voetmassage. Geen idee hoe, maar het werkte. Dit soort warmte maakt reizen zó speciaal.
Onze laatste nacht in dit gebied brachten we door op een hoge klif tussen twee geheime schildpadstrandjes – opnieuw zo’n plek waar woorden tekortschieten.
Oman verrast ons elke dag – met natuur, stilte, gastvrijheid en ontmoetingen die we voor altijd meenemen. Op naar het volgende hoofdstuk!
